Archiwa tagu: Cthulhu

DZIAŁO SIĘ! (MAJ 2019)

Oto majowa odsłona DZIAŁO SIĘ!, naszego sprawozdania z bieżących wydarzeń w paragrafowym światku.

questions-1328351_960_720– Recenzje komiksów paragrafowych: Rycerze 2 (Bajkochłonka),
– Recenzje gier książkowych: Samotnie przeciwko Ciemności (Bestiariusz), War With The Evil Power Master (Paragrafka), Dziennik 29 (Okiem PowerMilka), Dziennik 29 (StertaGier).

OBŁĘDNE PORADY!

Dziś mamy dla Was intrygujący artykuł pióra Michała „Recoila” Rosińskiego przeznaczony dla pisarzy gamebookowych. Tytuł równie niepokojący jak treść: „Bo w szaleństwie jest metoda, czyli jak dać się zwariować”.

1024px-Straitjacket-rear

Jak pisze sam autor: W tym artykule postaram się ułatwić Wam ten proces, prezentując kilka pomysłów na pozbawienie postaci (a przy odrobinie szczęścia nawet samego gracza) zdrowych zmysłów. Serdecznie zapraszamy do działu Publicystyka!

Albo po prostu kliknijcie TUTAJ, macie wybór 🙂

NASZA REDAKCJA NA „ZAMCZYSKU”!

W najbliższy weekend we Wrocławiu odbędzie się kolejna edycja Zamczyska, jedynego w Polsce konwentu miłośników grozy. Nie zabraknie na nim przedstawicieli naszej redakcji!

917a8a6b984905dea76ce4f86856629cW programie przewidziane są zarówno wykłady dotyczące horrorów w bardzo różnych formach i obliczach, a także o zjawiskach z nim związanych. Będzie się można dowiedzieć o czarownicach, zombiakach, kanibalach i innych potwornościach przedstawianych na przestrzeni lat w literaturze, filmie oraz grach.

Wśród gości Zamczyska będzie między innymi Mikołaj Kołyszko, pisarz, religioznawca i ekspert w dziedzinie twórczości H. P. Lovecrafta, o którego twórczości będzie mówić oraz prowadzić prelekcję. Lovecraft, ów amerykański pisarz znany jako twórca mitologii Cthulhu, do dziś inspiruje wielu miłośników i twórców grozy na całym świecie. Na motywach jego twórczości powstała już niezliczona ilość innych książek, filmów, a także gier fabularnych, planszowych i komputerowych.

Na wrocławskim Zamku pojawi się także Beniamin Tytus Muszyński, który opowie o interaktywnym wymiarze grozy objawiającym się w grach książkowych oraz o kanibalizmie.

Ponadto gośćmi Zamczyska będą pisarze tacy jak Kazimierz Kyrcz Jr., Simon Zack, Maciej Lewandowski czy Zbigniew Woźniak.

Wiele atrakcji będą mogli zaznać na Zamczysku miłośnicy kina gore – obecne tam będą zarówno nocne seanse filmowe, jak również wykłady poświęcone temu, specyficznego gatunkowi filmowemu. Będzie można zapoznać się z takimi kultowymi produkcjami jak Dead Meat, Camel Spiders, Supershark, Manos, Birdemic i Mystics in Bali.

Ponadto w programie przewidziane są gry fabularne oraz LARPy, podczas których miłośnicy grozy będą mogli wczuć się w klimat odgrywając postacie w świecie mroku.

Pełen program Zamczyska znaleźć można na stronie imprezy.

Zamczysko jest konwentem dedykowanym miłośnikom horroru. Zeszłoroczna edycja spotkała się z bardzo ciepłym przyjęciem. Impreza odbędzie się we Wrocławiu, w Centrum Kultury ZAMEK w dniach 29-30. listopada.

MASZ WYBÓR #5

Ukazał się piąty numer naszego pisma!

Wakacje, wakacje i po wakacjach. Minął czas beztroski, wolności od szkoły i studiów, słodkich urlopów, plażowania, górskiej turystyki i wypoczynku. Nadszedł okres mrocznego kieratu mniej lub bardziej przymusowej edukacji i bezapelacyjnego powrotu do pracy. Pewnie dlatego piąty numer naszego pisma jest jak dotychczas najmroczniejszym, który prezentujemy. Mam nadzieję, że umili Wam posępne godziny jesiennych wieczorów, codziennie coraz dłuższych, coraz bardziej duszących od smogu wielkich miast i gęstych od pełzającej po ulicach mgły.

Tym razem serwujemy m.in.:

  • recenzję interaktywnego opowiadania Rzeźbiarze Pierścieni Tomasza Kołodziejczaka,
  • recenzję filmu Hotel 626 – jednego z najbardziej interaktywnych horrorów w dziejach kinematografii,
  • publikacje i zapowiedzi Wydawnictwa Wielokrotnego Wyboru,
  • krwawą i mroczną publicystykę (Kanibalizm, Na tropie Cthulhu),
  • komiks,
  • hipertekstowy spis treści ułatwiający przemieszczanie się po numerze,
  • newsy,
  • porady i sugestie dla młodych pisarzy,
  • a także ponurą, surrealistyczną gamebookową miniaturę Plaga pióra Beniamina Muszyńskiego.

Życzymy miłej lektury!

NADCHODZI MASZ WYBÓR #5

W drugiej połowie września wyjdzie kolejny numer naszego pisma!

Tradycyjnie zaserwujemy Wam liczne porady i recenzje, jak chociażby wrażenia po lekturze Rzeźbiarzy pierścieni Tomasza Kołodziejczaka, pod lupę trafią również filmy interaktywne. Poznacie kulisy powstawania mitologii Cthulhu oraz historię kanibalizmu.

W numerze znajdziecie też krótką grę oraz informacje o naszych ostatnich projektach, w tym zapowiedź najnowszego z nich. W humorystycznym komiksie poznacie natomiast groteskowe kulisy pracy redakcji. Te, i wiele innych, smakowitych, kąsków czeka na Was we wrześniu.

Nie przegapcie Masz Wybór #5!

Okładka #5 numeru:

NA TROPIE CTHULHU

Wybiła godzina 15:00, czas na kolejne prezenty!

Zaginiony w formacie epub już dostępny! Teraz użytkownicy innych e-readerów również mogą cieszyć się z jego lektury.

Zaginiony.epub*

Także ten plik przygotował pan Dominik Trzaskacz ze Soda Studio.

Ponadto prezentujemy soczysty fragment artykułu traktującego o mitologicznej genezie postaci Wielkiego Cthulhu. Całość ukaże się we wrześniowym numerze Masz Wybór.

 

 

Na tropie Cthulhu


Gamebookowe powieści, podobnie jak klasyczne, potrzebują własnego świata. Kreując własną „rzeczywistość”, możemy ograniczyć się do takich detali jak opis domu, pola łąki, kilku najważniejszych postaci… Ale możemy popłynąć i dalej – spojrzeć w otchłań podwalin wszechświata, ujrzeć kres gatunku ludzkiego, oglądać oblicza bogów i opisać ich majestat oraz grozę. Możemy od nowa napisać mitologię, stworzyć mroczne kulty… a nawet przypadkowo dać podwaliny nowym religiom.

 

Świat, który stworzył Howard Phillips Lovecraft jest fascynującym przykładem tak wykreowanej rzeczywistości literackiej. Cthulhu, Shub-Niggurath, Yog-Sothot, Starsze Istoty, Wielka Rasa, Shogothy są jego oryginalnymi tworami.

 

Lovecraft w liście do Harolda S. Farnessa tłumaczył, jaki cel kryje się w tworzeniu przez niego literackiej mitologii. Dzięki niej jego opowieści miały poruszać ludzi, odpowiadając zarówno ich emocjonalnym, jak i duchowym potrzebom we współczesnym zdominowanym przez naukę świecie, przejmując funkcję dawnych, infantylnych i niewiarygodnych już, naturalnych mitologii.

 

Zapytany przyznawał wprost, że wszystko to jest wykreowaną fikcją w głównej mierze przez niego, ale również przez jego kolegów po piórze.

Mimo to mitologia zaczęła żyć własnym życiem.

 

Neil Gaiman we wstępie do zbioru opowiadań Howarda Phillipsa Lovecrafta o tytule Sny o terrorze i śmierci wspomina, że na jednym z konwentów fantastyki poświęconego m. in. bohaterowi tego artykułu pewien szczupły, starszy dżentelmen z widowni wstał i spytał dyskutantów, czy zastanawiali się nad teorią, którą on sam wyznawał: że Wielcy Przedwieczni […] wykorzystali po prostu biednego […] Lovecrafta, by przemówić do świata i szerzyć wiarę w samych siebie poprzedzającą ich nieunikniony powrót.

 

To nie jest odosobniony przypadek.

 

Peter J. Carroll, okultysta, jeden z prekursorów magii chaosu, pisze całkiem serio, że według niego Necronomicon jest dziełem gnostycznym (ponieważ w Damaszku, gdzie miał się narodzić, działało sporo gnostyków), a więc zakładał jego realne istnienie na planie fizycznym (w przeciwieństwie do późniejszych wyznawców tego nurtu, którzy wierzyli jedynie w istnienie tej księgi na planie astralnym). W środowisku okultystycznym nie był on odosobniony.

 

Co ciekawe nawet jeden z korespondentów Lovecrafta, William Lumley, wierzył w prawdziwość tej osobliwej literackiej mitologii TAKŻE WTEDY gdy sam jej autor wraz ze współautorami zapewniali go, że sami wszystko zmyślili. Lumley stwierdził wówczas: Możemy sądzić, że piszemy fikcję literacką, a nawet nie wierzyć w to, co piszemy, lecz w gruncie rzeczy mówimy prawdę – wbrew samym sobie, służyć nieświadomie za posłańców Tsathogguy, Croma, Cthulhu i innych sympatycznych dostojników z zewnątrz.

 

Mitologia literacka Lovecrafta zyskała rzesze autentycznie w nią wierzących, jak i wyznawców. Mimo absurdalnej okoliczności narodzin, do dziś można spotkać ludzi myślących podobnie jak W. Lumley.

 

Jako młody pisarz możesz, podobnie jak Jarek Obywatel J Klofta w Sąsiadach Lonesbury, Artur Marciniak w Zagadce Rezerwatu, Beniamin Muszyński w Zaginionym czy ja w książkach z serii Tajemne Oblicze Świata, odnosić się do mitologii Lovecrafta. Możesz też, przyglądając się procesowi tworzenia tej mitologii przez Samotnika z Providence, stworzyć własną, podobnie rozbudowaną i szczegółową.

 

Mitologia H. P. Lovecrafta, choć oryginalna, jest wciąż ciekawym konglomeratem znanych mitów i ich twórczym przetworzeniem, co ułatwiło jej zaszczepienie się w naszej kulturze. Niektórzy Bogowie, jak Hypnos, Dagon czy Nodens, przeniesieni zostali wprost z wcześniejszych wierzeń (co nie oznacza, że nie zostali zmodyfikowani). Znalezienie genezy innych, jak Yog-Sothot, Nyarlthotep czy Cthulhu wymaga bardziej wnikliwych badań.

 

Bluźnierczy Cthulhu jest z pewnością najbardziej intrygującym i najpopularniejszym bóstwem z całego panteonu, po raz pierwszy opisanym w opowiadaniu Zew Cthulhu powstałym w roku 1926. Choć jego sylwetka jest w pewien sposób antropoidalna, posiada głowę ośmiornicy z twarzą pełną macek, tułowiu gąbczastym i pokrytym łuskami, ogromnych szponach na przednich i tylnych łapach i długich, wąskich skrzydłach z tyłu. Przybył z gwiazd, w czasie gdy ludzi jeszcze nie było na Ziemi i wraz ze swoim potomstwem opanował pewien ląd pośród bezmiaru Pacyfiku, zakładając na nim miasto R’lyeh. Prowadził wówczas wojnę z (również przybyłymi z kosmosu) Starszymi Istotami. Z bliżej nieznanego powodu jego ziemia uległa nagłemu zatopieniu, pogrążając w odmętach samego Cthulhu. Choć wydaje się martwy, tak naprawdę wciąż żyje i śni. Kiedy gwiazdy znajdą się w odpowiednim położeniu, Cthulhu znów wyjdzie z głębin, aby zapanować nad naszym światem. Już raz to zrobił w pierwszej połowie XX wieku, gdy R’leyh na krótki okres wynurzyło się, ale został chwilowo pokonany przez norweskiego kapitana Gustava Johansena.
Kiedy znów się pojawi, nastąpi kres obecnej cywilizacji i kres ludzkości, choć jego wyznawcy twierdzą, że czas ten [ich ponownego panowania] łatwo będzie rozpoznać, ponieważ ludzie staną się podobni do Wielkich Starych Bogów; wolni i swobodni, poza zasięgiem dobra i zła, odrzucą wszelkie prawa i zasady moralne, będą krzyczeć zabijać i pławić się w radości. Wyzwoleni Starzy Bogowie nauczą ludzi jak krzyczeć, jak zabijać, jak radować się i bawić, a cała ziemia rozgorzeje ofiarą całopalną ekstazy i wolności.

Cthulhu posiada wyznawców na całym świecie. Jego kult ma powstawać efemerycznie w różnych zakątkach globu, być starym jak ludzkość, a jego szczegóły przekazywane są w tajemnicy. Często wpływa na ludzi, przemawiając do nich w czasie ich snu. Wszyscy świadkowie rytuałów ku czci Cthulhu wspólnie przyznają, że są one okrutne i przerażające.

 

[…]

 

Niektórzy poszukując genezy najsłynniejszego z Wielkich Przedwiecznych, wskazują na hawajskiego boga Kanaloa. To jedna z nielicznych postaci sakralnych przedstawianych w postaci ośmiornicy. Ponadto włada on magią, wznosi kontynenty i układa gwiazdy na niebie. Jego odpowiednik z panteonu mieszkańców Markizów, Tanaoa, był ponadto bogiem pierwotnych ciemności, który został zepchnięty do głębin oceanów, gdzie panuje ciemność i cisza. Co nie jest niczym niezwykłym w kulcie Markizańczyków, składano mu krwawe ofiary z ludzi.

Postać powyższego boga, jeśli chodzi o atrybuty, oczywiście pokrywa się z Cthulhu w pewnych sferach, ale nie we wszystkich. Cthulhu to coś więcej niż ośmiornica, nie zamierza wiecznie żyć w głębinach i zagraża ludzkości, czego nie można powiedzieć o Kanaloa. Co najistotniejsze w tej kwestii, nie znalazłem także żadnej informacji, która potwierdzałaby, że Lovecraft znał dobrze mitologię Pacyfiku…

… w przeciwieństwie do mitologii greckiej, rzymskiej, semickiej czy mezoamerykańskiej.

 

W większości znanych mi mitologiach naturalnych pojawia się pewien szczególnie podobny element. Postać demona, boga (lub bogini) przyjmującą postać węża lub smoka, żyjącego w podziemiach lub w głębinach oceanu, który najczęściej uosabia chaos, zło i zagraża ludzkości.

Występuje m.in. w mitologii greckiej (jako Tyfon),

sumeryjskiej (jako Tiamat),

anatolijskiej (jako Ilujanka),

egipskiej (jako Apop)

,

skandynawskiej (jako Jormungand),

czasem jest pozytywnym bogiem jako Pierzasty Wąż (Quezalcoatl), któremu jednakże składa się ofiary z ludzi,

czy (co najciekawsze i zapewne powiązane z mitologią Cthulhu) jako Lewiatan – smok z Apokalipsy św. Jana.

W większości tych mitologii wąż-smok uosabiający chaos musiał zostać pokonany, by świat mógł zacząć spokojnie istnieć.

 

Czy pamiętacie może w jaki sposób został unieszkodliwiany na chwilę Cthulhu przez Johansena? Został przebity kadłubem statku w wyniku czego jego forma uległa chwilowemu rozproszeniu, a dopiero gdy statek był w odpowiedniej odległości, ponownie przybrał pierwotną formę. Czy takie chwilowe pokonanie Wielkiego Przedwiecznego nie wydało Wam się dziwnie zbyt proste? Dlaczego potężny Cthulhu miałby zostać pokonany w tak trywialny sposób?

Otóż jeśli porównamy Cthulhu do egipskiego wodnego, wężowatego demona chaosu Apopa, sprawa staje się jasna. Apop był cyklicznie pokonywany przez Seta (lub Horusa) przebijany statkiem dysku słonecznego lub włócznią kogoś z jego załogi. Johansen nieświadomie odtworzył właśnie ten rytuał i, podobnie jak Horus, unieszkodliwił akwatycznego boga chaosu.

 

Według skandynawskiej Eddy Poetyckiej, gdy nastąpi zmierzch bogów, Ragnarok, będący jednocześnie końcem tego świata, wąż Jormungand wyłoni się z oceanu i zacznie wypluwać z siebie jad, która pokryje ziemię i niebo. Nawet potężny bóg Thor, który w końcu zabije demona, umrze w wyniku działania jego trucizny. Nietrudno dostrzec tu podobieństwo do zagrażającego powstania Cthulhu.

 

Z kolei w Apokalipsie św. Jana znajdziemy takie oto fragmenty:

I inny znak ukazał się na niebie: Oto wielki Smok barwy ognia […] I nastąpiła walka w niebie: Michał i jego aniołowie mieli walczyć ze Smokiem. I wystąpił do walki Smok i jego aniołowie, ale nie przemógł. I został strącony wielki Smok, Wąż Starodawny, który zwie się diabeł i szatan, zwodzący całą zamieszkałą ziemię, został strącony na ziemię, a z nim strąceni zostali jego aniołowie.[…] Biada ziemi i morzu – bo zstąpił do was diabeł, pałając wielkim gniewem, świadom, że mało ma czasu.

I ujrzałem Bestię wychodzącą z morza […] A smok dał jej swą moc, swój tron i wielką władzę. I ujrzałem jedną z jej głów jakby śmiertelnie zranioną, a rana jej śmiertelna została uleczona. A cała ziemia w podziwie powiodła wzrokiem za Bestią; i pokłon oddali Smokowi. […] A dano jej usta mówiące wielkie rzeczy i bluźnierstwa.

Nietrudno dostrzec podobieństwo Cthulhu do Smoka i Bestii, zstępującego z gwiazd na ziemię wraz ze swoimi dziećmi, toczącego wojnę ze Starszymi Istotami, wyłaniającego się z morza, zagrażającego ludziom, zwodzącego ich, który mówi wielkie rzeczy i bluźni. Ponadto Cthulhu wydaje się martwy, ale wcale taki nie jest (jaki mówi słynny dwuwiersz: Nie jest umarły ten, który spoczywa wiekami…), podobnie jak jedna z głów Bestii, która wydawała się śmiertelnie zraniona, a okazuje się cudownie uleczona.

 

W tym momencie dochodzimy do kolejnego elementu zagadki tłumaczącej, skąd powstał pomysł Cthulhu. Sam Lovecraft, opisujący jego kult wśród Eskimosów, nawiązuje do boga świata podziemnego, którym jest Tornarsuk (błędnie przez niego nazwany Tornasukiem). Jestem przekonany o tym, że Lovecraft czerpał informację o nim tylko z XIX-sto wiecznego Indeksu Piekielnego autorstwa Jacquesa Auguste’a Simona Collin de Plancy (czyt. Żaka Ogusta Simona Kolą de Plansi) ponieważ powtarza słowo w słowo to co autor tej osobliwej encyklopedii o inuickim bóstwie.

Tornarsuk jest mniej istotny, niż to za kogo Jacques Auguste go uważał, a mianowicie za Diabła – tak też nazwał go wprost Lovecraft.

 

Na samym początku opowiadania Zew Cthulhu Lovecraft sam daje podpowiedź, skąd czerpał swoje inspiracje, wskazując na książkę Kult Wiedźm w Europie Zachodniej autorstwa Miss Murray. Autorka, jako etnolog, po wnikliwym przestudiowaniu źródeł z procesów czarownic, wysunęła teorię, że istniał w Europie tajemny kult wiedźm, w którym czczono przedaryjskich i przedchrześcijańskich bogów i boginie płodności, nazywanych przez nową religię diabłami, a co istotniejsze, którym składano także ofiary z ludzi.

 

Co ma wspólnego prymitywny sabat czarownic z kultem przybyłego z gwiazd Cthulhu?

 

Po pierwsze, czczą go najczęściej niearyjczycy lub mieszańcy ras, co dla Lovecrafta, obstającego przy tragicznie prymitywnej odmianie rasizmu, było już samo w sobie objawem degeneracji i pokrywało się poniekąd z teorią Murray.

 

Po drugie, Lovecraft bardzo pieczołowicie opisał rytuał ku czci Cthulhu. Przyjrzyjmy się uważniej niektórym jego fragmentom:

 

Tylko poezja albo obłęd mogły usprawiedliwić wrzaski, jakie docierały do Legrasse’a, kiedy brnęli poprzez czarne grzęzawisko w kierunku czerwonego blasku i przytłumionego bicia w bębny. Istnieją odgłosy właściwe ludziom i właściwe zwierzętom; straszne jednak są one wtedy, gdy słyszymy głosy ludzkie, a zdają się je wydawać dzikie bestie. Zwierzęca furia i wyuzdana orgia wzbijały się do demonicznych wyżyn, przecinane wyciem i skrzeczącym wrzaskiem najwyższej ekstazy, która rozdzierała i wibrowała w tym spowitym nocą lesie niczym złowroga burza dobywająca się z piekielnych głębi. […] W naturalnej przesiece, jaką było bagnisko, widniała porosła trawą wyspa wielkości około akra, bez drzew i w miarę sucha. Na niej właśnie podskakiwała i wiła się horda ludzkich potworów […] Naga gromada hybrydów ryczała, wyła i spazmatycznie wyginała się wokół ogromnego ognia w kształcie pierścienia; gdy rozchylała się zasłona dymu, ukazywał się stojący w samym środku ogniska wielki granitowy monolit, wysoki na jakieś osiem stóp; na jego wierzchołku spoczywała absurdalnie mała i dziwacznie wyrzeźbiona statuetka. Z szerokiego kręgu dziesięciu platform rozstawionych w regularnych odstępach wokół spowitego ogniem monolitu zwisały głową w dół ciała owych mieszkańców osady, którzy zniknęli. Pośrodku tego właśnie kręgu stojący kołem wierni skakali i ryczeli, przesuwając się w prawo [a więc, co ważne, w stronę przeciwną niż ruch wskazówek zegara – dop. M. K.] w bezustannych bachanaliach pomiędzy kręgiem ciał i płonącym ogniskiem.

 

Porównajmy to z następującymi fragmentami z Kultu Wiedźm w Europie Zachodniej Miss Muray:

– […] wraz ze swymi dwiema córkami i pewnymi innymi osobami, diabelskimi poplecznikami i całym owym gronem, tańczyły razem, wokoło wielkiego głazu, pod przewodnictwem Szatana, ich mistrza, przez dłuższy okres czasu.

– Jonet Lucas została oskarżona o „tańczenie w kręgu tanecznym” podczas tego samego wydarzenia. Beatrice Robbie została „opisana jako notoryczna wiedźma, udająca się, pod przewodnictwem Diabła, jej mistrza, z pewnymi innymi osobami, owymi diabelskimi poplecznikami, do Craigleauche, aby tańczyć tam razem wokoło wielkiego głazu przez dłuższy okres czasu i tam Diabeł, jej mistrz grał przed nią.

– Taniec ów jest dziwny i straszny, a także diaboliczny, polega on na obracaniu się plecami do siebie, braniu innej osoby do ręki i skakaniu wraz z innymi ponad ziemię, następnie potrząsaniu głowami do przodu i tyłu niczym Antychrysty, oraz kręceniu się jakby owi tancerze byli szaleńcami.

Jako że tancerze byli zwróceni twarzami do zewnętrznej strony kręgu, to znaczy, iż obracali się „przeciwnie do ruchu wskazówek zegara”, t. j. przeciwnie do ruchu słońca.

 

Również w opowiadaniu Pradawna Magia Algernona Blackwooda, pisarza uwielbianego przez Lovecrafta, a nawet cytowanego na samym początku Zewu Cthulhu, znajdziemy opis bliźniaczo podobnego sabatu czarownic. Tylko że w opowiadaniu Blackwooda uczestnicy rytuały tańczą dookoła potwornej, monstrualnej postaci siedzącej na tronie, którą jest MATKA jednej z czarownic.

 

W tym miejscu dochodzimy do kwestii statuetek Cthulhu. Posiadać je mieli wyznawcy kultu wiedźm, Eskimosi; tajemniczo miały być powszechne na ziemi. Czy historia zna jakieś dziwne statuetki, które ludzie w czasach prehistorycznych przetrzymywali, oddawali im cześć i które związane były z kultem płodności?

 

O tym przeczytacie w najnowszym, piątym numerze pisma Masz Wybór, który ukaże się na początku września. Nie przegapcie jego premiery!

 

Mikołaj Kołyszko

 

Kolejna urodzinowa niespodzianka o godzinie 19:00! Bądźcie tu z nami!


_______
* Oprócz e-readerów można go otwierać za pomocą wtyczki do firefoxa, opery, programom takim jak Adobe Digital Editions, AlReader, CoolReader, a także FBReader)

PREMIERA: ZAGINIONY

Noc w pełni, słońce nie wzejdzie jeszcze przez kilka godzin, wiatr złowróżbnie huczy za oknem, groteskowe cienie kryjące się w dziwnych kątach redakcyjnych pomieszczeń uśmiechają się upiornie… O tak, Zaginiony jest gotowy do publikacji.
Nadeszła premiera kolejnej wybitnej pozycji pióra Beniamina Tytusa Muszyńskiego. W tym miesiącu chcemy Was zabrać w świat bluźnierczych mitów i ohydnej prawdy dotyczącej plugawych bogów i ludzkiej natury.


Z przyjemnością informujemy, że Zaginiony jest największym interaktywnym horrorem wydanym w Polsce. Dotychczas w polskiej literaturze nie pojawiło się dzieło tego typu napisane z podobnym rozmachem.

EDIT:
W dniu premiery do godziny 12:00 na naszej stronie była opublikowana wersja Zaginionego z błędem uniemożliwiającym w pewnej ścieżce fabularnej ukończenia powieści. Serdecznie dziękujemy naszemu czytelnikowi za zwrócenie uwagi na usterkę, za którą przepraszamy. Obecna wersja jest jej pozbawiona.
Czytelników, którzy ściągnęli książkę przed południem, upraszamy o pobranie wersji poprawionej.